یک معلم بسیار عالی و فراموش نشدنی در زندگی خود را به یاد آوریم، کسی که باعث شد مسأله‌ای مشکل را یاد بگیریم و نهایت سعی خود را انجام دهیم.

احتمالا به یاد می‌آوریم که او ما را نسبت به سایر معلم‌ها به مبارزه بیشتری دعوت می‌کرد.

همان زمان مبارزه اضافی ممکن بود که او ناعادلانه و حتی ظالمانه به نظر برسد. ولی با نگاهی به گذشته می‌فهمیم که اصلا ظالمانه نبود بلکه بیان احترام و اطمینان به توانایی ما در یادگیری و پیشرفت بود.

زندگی خارج از مدرسه نیز معلمان بسیار خوبی دارد و بهترین‌ها اغلب غیر منصف، نامهربان و حتی سخت و بی‌ملاحظه هستند.

این معلمان عبارتند از ناراحتی، اندوه، سردرگمی، تنهایی و انزجار که همگی دردناک هستند. ولی فشار آن‌ها باعث می‌شود که شخصیت و رفتار ما رشد کند. آن‌ها به ما کمک می‌کنند که ذات واقعی خودمان را نشان دهیم و حتی نیرومندتر شویم.

باید در کمال ناامیدی شجاع باشیم و به مشکلات خود به صورت یک معلم برخورد کنیم. گر چه غیر ممکن است که در حال حاضر کاملا سپاسگزار آن باشیم ولی روزی مي‌رسد که با اطمینان قدردان آن می‌شویم.    پس، از این فرصت برای یادگیری و پیشرفت استفاده کنیم.

چندین و چند سال همراه شدن با کسی،

در خوشی ها و نا خوشی ها، در سلامتی و بیماری ها،

در شادی و غم ها، در مشکلات و راحتی ها، با هم بودن، اما

به یک باره و با اعلان های قبلی، بی هشدار و یا با هشدارهای گوناگون، بهت خبر بدن که عزیزت و تکیه گاهت رو برای سفر آخر مهیا می کنن چه حالی دست میده؟

اینو عزیزانی بهتر درک میکنن که قبلا این موضوع رو تجربه کردن، هر چند آرزو میکنم غم عزیزتون رو نبینید.

ولی دنیای ما دنیای مرگ و زندگیه، اومدن و رفتنه، شادی و غمه.

و خوشا به حال اونایی که با یاد نیکشون میرن:

همکار گرامی سرکار خانم اشرفیان

درگذشت مرحوم پدر ارجمندتان را به شما و خانوده محترم تسلیت عرض نموده، از خدای مهربان برای آن مرحوم علو درجات و برای بازماندگان شکیبایی مسئلت داریم

همکاران شما در وبلاگ