یک معلم بسیار عالی و فراموش نشدنی در زندگی خود را به یاد آوریم، کسی که باعث شد مسأله‌ای مشکل را یاد بگیریم و نهایت سعی خود را انجام دهیم.

احتمالا به یاد می‌آوریم که او ما را نسبت به سایر معلم‌ها به مبارزه بیشتری دعوت می‌کرد.

همان زمان مبارزه اضافی ممکن بود که او ناعادلانه و حتی ظالمانه به نظر برسد. ولی با نگاهی به گذشته می‌فهمیم که اصلا ظالمانه نبود بلکه بیان احترام و اطمینان به توانایی ما در یادگیری و پیشرفت بود.

زندگی خارج از مدرسه نیز معلمان بسیار خوبی دارد و بهترین‌ها اغلب غیر منصف، نامهربان و حتی سخت و بی‌ملاحظه هستند.

این معلمان عبارتند از ناراحتی، اندوه، سردرگمی، تنهایی و انزجار که همگی دردناک هستند. ولی فشار آن‌ها باعث می‌شود که شخصیت و رفتار ما رشد کند. آن‌ها به ما کمک می‌کنند که ذات واقعی خودمان را نشان دهیم و حتی نیرومندتر شویم.

باید در کمال ناامیدی شجاع باشیم و به مشکلات خود به صورت یک معلم برخورد کنیم. گر چه غیر ممکن است که در حال حاضر کاملا سپاسگزار آن باشیم ولی روزی مي‌رسد که با اطمینان قدردان آن می‌شویم.    پس، از این فرصت برای یادگیری و پیشرفت استفاده کنیم.